صائب تبریزی (غزلیات)/سیراب در محیط شدم ز آبروی خویش

by صائب تبریزی

	سیراب در محیط شدم ز آبروی خویش			در پای خم ز دست ندادم سبوی خویش
	در حفظ آبرو ز گهر باش سخت‌تر			کاین آب رفته باز نیاید به جوی خویش
	خاک مراد خلق شود آستانه‌اش			هر کس که بگذرد ز سر آرزوی خویش
	از نوبهار عمر وفایی نیافتم			چون گل مگر گلاب کنم رنگ و بوی خویش
	از مهلت زمانه‌ی دون در کشاکشم			ترسم مرا سپهر برآرد به خوی خویش
	صائب نشان به عالم خویشم نمی‌دهند			چندان که می‌کنم ز کسان جستجوی خویش