صائب تبریزی (غزلیات)/دلم ز پاس نفس تار می‌شود، چه کنم

by صائب تبریزی

	دلم ز پاس نفس تار می‌شود، چه کنم			وگر نفس کشم افگار می‌شود، چه کنم
	اگر ز دل نکشم یک دم آه آتشبار			جهان به دیده‌ی من تار می‌شود، چه کنم
	چو ابر، منع من از گریه دور از انصاف است			دلم ز گریه سبکبار می‌شود، چه کنم
	ز حرف حق لب ازان بسته‌ام، که چون منصور			حدیث راست مرا دار می‌شود، چه کنم
	نخوانده بوی گل آید اگر به خلوت من			ز نازکی به دلم بار می‌شود، چه کنم
	توان به دست و دل از روی یار گل چیدن			مرا که دست و دل از کار می‌شود، چه کنم
	گرفتم این که حیا رخصت تماشا داد			نگاه پرده‌ی دیدار می‌شود، چه کنم
	نفس درازی من نیست صائب از غفلت			دلم گشوده ز گفتار می‌شود، چه کنم