صائب تبریزی (غزلیات)/به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم

by صائب تبریزی

	به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم			تمام چشم ز شوق فنای خویشتنم
	ره گریز نبسته است هیچ کس بر من			اسیر بند گران وفای خویشتنم
	چرا ز غیر شکایت کنم، که همچو حباب			همیشه خانه خراب هوای خویشتنم
	سفینه در عرق شرم من توان انداخت			ز بس که منفعل از کرده‌های خویشتنم
	ز دستگیری مردم بریده‌ام پیوند			امیدوار به دست دعای خویشتنم
	ز بند خصم به تدبیر می‌توان جستن			مرا چه چاره، که زنجیر پای خویشتنم
	به اعتبار جهان نیست قدر من صائب			عزیز مصر وجود از نوای خویشتنم