صائب تبریزی (غزلیات)/ای شمع طور از آتش حسنت زبانه‌ای

by صائب تبریزی

	ای شمع طور از آتش حسنت زبانه‌ای			عالم به دور زلف تو زنجیر خانه‌ای
	شد سبز و خوشه کرد و به خرمن کشید رخت			زین بیشتر چگونه کند سعی، دانه‌ای؟
	از هر ستاره، چشم بدی در کمین ماست			با صد هزار تیر چه سازد نشانه‌ای؟
	چون باد صبح، رزق من از بوی گل بود			مرغ قفس نیم که بسازم به دانه‌ای
	ناف مرا به نغمه‌ی عشرت بریده‌اند			چون نی نمی‌زنم نفس بی‌ترانه‌ای
	صائب فسرده‌ایم، بیا در میان فکن			از قول مولوی غزل عاشقانه‌ای