شیدای گراشی (غزلیات)/بخرام تو که سرو گلستانم آرزوست

by شیدای گراشی

	بخرام تو که سرو گلستانم آرزوست			بنمای رخ که یوسف کنعانم آرزوست
	یوسف تویی و چاه بیاورده بر زنخ			من بی‌هشانه چاه زنخدانم آرزوست
	از شوق سر چو گوی به راهت دهم ولی			از تاب گیسوان تو چوگانم آرزوست
	دیدم چو ابروان تو دیگر نگویم این			بر خود که طاق درگه سلطانم آرزوست
	چندی به دست دیو غمت بوده‌ام اسیر			جانا نگین دست سلیمانم آرزوست
	گشتم ملول بس ز بیابان دشت هجر			من قرب آستانه‌ی سلطانم آرزوست
	لیکن به شهر بی تو مرا حبس خانه است			زآن رو بود که دشت و بیابانم آرزوست
	زین مردمان مست تنُک‌دل دلم گرفت			آن غره‌شیر و ضیغم غژمانم آرزوست
	گشتم ز هجر روی تو دیوانه، زین سپس			زنجیر و بند و کنده و زندانم آرزوست
	گرد ملال بر رخ زردم نشست از آنک			از خواهشی ملولم و افغانم آرزوست
	زین پس ترحمی بنما جان من که من			زین مشت خر ملولم و انسانم آرزوست
	از تلخی فراق بمردم، به قول شمس			«بگشای لب که قند فراوانم آرزوست»
	مُردَم ز هجر روی تو ای یار خوش‌نفس			بوسی بده که چشمه‌ی حیوانم آرزوست
	زین خاکدان و مردم بی‌دین دلم پر است			من بقعه‌ی رضای خراسانم آرزوست
	شیدا ملولمی ز غزل‌گویی عبث			مداحی امام جهانبانم آرزوست