شاهنامه (تصحیح ژول مل)/گریختن کلباد و نستهین از بر گیو

by فردوسی

گریختن کلباد و نستیهن از بر گیو

	چو از دور گرد سپه را بدید			بزد دست و تیغ از میان برکشید
	خروشی برآورد بر سان ابر			که تاریک شد مغز و چشم هژبر
	میان سواران بیامد چو گرد			ز پرخاش او خاک شد لاجورد		۷۹۵
	زمانی بخنجر زمانی بگرز			همی ریخت آهن ز بالای برز
	از آن زخم گوپال گیو دلیر			سران را همی شد سر از جنگ سیر
	دل گیو خندان شد از زور خشم			که چون چشمه بودیش دریا بچشم
	وز آنپس گرفتندش اندر میان			چنان لشکر گشن و شیری ژیان
	ز نیزه نیستان شد آوردگاه			بپوشید دیدار خورشید و ماه		۸۰۰
	غمی شد دل شیر در نیستان			ز خون نیستان کرد چون میستان
	ازیشان فراوان بیفگند گیو			ستوه آمدند آن سواران نیو
	بنستیهن گرد کلباد گفت			که این کوه خاراست با یال و سفت
	بدین کین همه فرّ کیخروست			نه از تیغ و گوپال گیو گوست
	ندانم چه آید بدین بوم و بر			ز فرمان یزدان نباشد گذر		۸۰۵
	ز گفتار اخترشناسان نشان			بد آید بتوران و بر سرکشان
	یکی حمله کردند بر سان شیر			بدآن لشکر گشن با دار و گیر
	خروش آمد و نالهٔ کرّه نای			همی کوه را دل برآمد ز جای
	همه غار و هامون پر از کشته بود			ز خون خاک چون ارغوان رشته بود
	گریزان برفتند یکسر سپاه			ز گیو سرافراز لشکر پناه		۸۱۰
	همه خسته و بسته گشتند باز			بنزدیک پیران گردنفراز
	بنزدیک کیخسرو آمد دلیر			پر از خون بر و چنگ بر سان شیر
	بدو گفت کای شاه دل شاد دار			خرد را ز اندیشه آزاد دار
	یکی لشکر آمد پس ما بجنگ			چو کلباد و نستیهن تیز چنگ
	چنان بازگشتند هر کس که زیست			که بر یال و برشان بباید گریست		۸۱۵
	گذشته ز رستم بایران سوار			ندانم که با من کند کارزار
	ازو شاد شد خسرو پاک‌دین			ستودش فراوان و کرد آفرین
	بخوردند چیزی که در یافتند			سوی راه بی راه بشتافتند
	چو ترکان بنزدیک پیران شدند			چنان خسته و زار و بریان شدند
	برآشفت پیران بکلباد و گفت			که چون این شگفتی نشاید نهفت		۸۲۰
	چه کردید با گیو و خسرو کجاست			سخن بر چه سان رفت بر گوی راست
	بدو گفت کلباد کای پهلوان			بپیش تو گر برگشایم زبان
	که گیو دلاور بگردان چه کرد			دلت سیر گردد ز دشت نبرد
	فراوان بلشکر مرا دیدهٔ			نبرد مرا هم پسندیدهٔ
	بدآنسانش آوردم اندر رکیب			که گفتی که بیند هم‌اکنون نشیب		۸۲۵
	همانا که گوپال بیش از هزار			گرفتی ز دست من آن نامدار
	سرش ویژه گفتی که سندان شدست			بر و ساعدش پیل دندان شدست
	من آورد رستم بسی دیده‌ام			ز جنگ‌آوران نیز بشنیده‌ام
	ز زخمش ندیدم چنین پایدار			نه در پیش و گردش کارزار
	گر آن گرزها موم بودی بچنگ			سنان سواران ز چرم پلنگ		۸۳۰
	نبودی شگفتی بر و یال اوی			شدی کوفته خرد و چنگال اوی
	همی هر زمان نیز جوشان شدی			بنوئی چو پیلی خروشان شدی
	از افگنده شد روی هامون چو کوه			ز یکتن شدند آن دلیران ستوه
	برآشفت پیران بدو گفت بس			که ننگست ازین یاد کردن بکس
	نه از یک سوارست چندین سخن			تو آهنگ آورد مردان مکن		۸۳۵
	تو رفتی و نستیهن نامور			سپاهی بکردار شیران نر
	کنون گیو را ساختی پیل مست			میان یلان گشت نام تو پست
	چو زین یابد افراسیاب آگهی			بیندازد آن تاج شاهنشهی
	که دو پهلوان دلیر و سوار			چنین لشکری از در کارزار
	ز پیش سواری نمودند پشت			بسی از دلیران ایشان بکشت		۸۴۰
	گواژه بسی باشدت با فسوس			نه مرد نبردی و گوپال و کوس