شاهنامه (تصحیح ژول مل)/نامهٔ افراسیاب به سیاوش

by فردوسی

نامهٔ افراسیاب بسیاوش

	چو بشنید افراسیاب این سخن			یکی رای با دانش افگند بن
	دبیر جهاندیده را پیش خواند			زبان برکشاد وسخن برفشاند
	نخستین که بر نامه بنهاد دست			بعنبر سر خامه را کرد پست
	جهان آفرینرا ستایش گرفت			بزرگی ودانش نیایش گرفت
	که او برترست از مکان وزمان			بدو کی رسد بندگانرا گمان		۱۲۱۵
	خداوند جان وروان وخرد			خردمند را داد او پرورد
	ازو باد بر شاهزاده درود			خدوند شمشیر وگوپال وخود
	خداوند شرم وخداوند داد			زبیداد وکژّی دلش نیست شاد
	شنیدم پیام از کران تا کران			زبیدار دل زنگهٔ شاوران
	غمی شد دلم زآنکه شاه جهان			چنین تیره شد با تو اندر نهان		۱۲۲۰
	ولیکن زگیتی جز از تاج وتخت			چه جوید خردمند بیدار بخت
	ترا این همه ایدر آراستست			اگر شهریاری وگر خواستست
	همه شهر توران برندت نماز			مرا خود بمهر تو آمد نیاز
	تو فرزند باشی ومن چون پدر			پدر پیش فرزند بسته کمر
	چنان دان که کاؤس بر تو بمهر			بدین گونه یکروز نکشاد چهر		۱۲۲۵
	کجا من کشاده در وگنج ودست			سپارم بتو تاج وتخت ونشست
	بدارمت بی رنج فرزند وار			بگیتی تو مانی زمن یادگار
	چو از کشورم بگذری در جهان			نگوهش کنندم مهان وکهان
	ازین روی دشخوار یابی گذر			مگر ایزدی باشد آئین وفر
	بدین راه پیدا نه بینی زمین			گذر کرد باید بدریای چین		۱۲۳۰
	ازین کرد یزدان ترا بی نیاز			هم ایدر بباش وبخوبی بساز
	سپاه ودژ وگنجها آن تست			برفتن بهانه نبایدت جست
	چو رای آیدت آشتی با پدر			سپارم ترا گنج وزرّین کمر
	کز ایدر به ایران شوی با سپاه			بدلسوزگی با تو آیم براه
	نماند ترا با پدر جنگ دیر			کهن شد مگر گردد از جنگ سیر		۱۲۳۵
	چو آتش بریزد رخ شصت وپنج			رسد آتش از باد پیری برنج
	ترا باشد ایران وگنج وسپاه			زکشور بکشور بجوئی کلاه
	پذیرفتم از پاک یزدان که من			بکوشم بخوبی بجان وبه تن
	نفرمایم وخود نیآرم ببد			به اندیشّ دل نسازم ببد
	چو نامه بمهر اندر آورد شاه			بفرمود تا زنگهٔ نیکخواه		۱۲۴۰
	بزودی برفتن ببندد کمر			بسی خلعت آراست با سیم وزر
	یکی اسپ زرّین ستام گران			بیآمد دمان زنگهٔ شاوران
	چو نزدیک تخت سیاوش رسید			بگفت آنچه پرسید وگفت وشنید
	سیاوش بیک روی از آن شاد گشت			بیک روی پر درد وفریاد گشت
	زدشمن همی دوست بایست کرد			زآتش کجا بر دمد باد سرد		۱۲۴۵
	زدشمن نیآید مگر دشمنی			بفرجام هرچند نیکو کنی