شاهنامه (تصحیح ژول مل)/لشکر کشیدن سیاوش

by فردوسی

لشکر کشیدن سیاوش

	برآمد خروشیدن بوق وکوس			بیآمد سپهبد سرافراز طوس
	بدرگاه بر انجمن شد سپاه			در گنج دینار بکشاد شاه		۶۴۵
	زشمشیر وگرز وکلاه وکمر			همان خود ودرع وسنان وسپر
	بگنجی که بد جامهٔ نابرید			فرستاد نزد سیاوش کلید
	که بر خان وبر خواسته کدخدای			توئی ساز کن تا چو آیدت رای
	گزین کرد از آن نامداران سوار			دلیران جنگی ده ودو هزار
	همه پهلی پارس وکوج وبلوج			زگیلان جنگی ودشت سروج		۶۵۰
	سپرور پیاده ده ودو هزار			گزین کرد شاه از در کارزار
	ازیشان هر آنکس که گو زاده بود			دلیر وخردمند وآزاده بود
	ببالا وسال سیاوش بدند			خردمند وبیدار وخامش بدند
	زگردان جنگ ونام آوران			چو بهرام وچون زنگهٔ شاوران
	همان پنج موبد از ایرانیان			برافراخته اختر کاویان		۶۵۵
	بفرمود تا حله بیرون شدند			زپهلو سوی دشت وهامون شدند
	تو گفتیکه اندر زمین جای نیست			که بر خاک جز نعل را پای نیست
	سر اندر سپهر اختر کاویان			چو ماه درخشنده اندر میان
	زپهلو برون رفت کاؤس شاه			یکی تیز برگشت گرد سپاه
	سپه دید آراسته چون عروس			به پیلان جنگی وآوای کوس		۶۶۰
	بسی آفرین کرد پرمایه کی			که ای نامداران فرخنده پی
	مبادا بجز بخت همراه تان			شده تیره دیدار بدخواه تان
	بنیک اختر وتندرستی شدن			به پیروزی وشاد باز آمدن
	سپهدار نو کوس بر پیل بست			بگردان فرمود وخود بر نشست
	دو دیده پر از آب کاؤس شاه			همی رفت یکروز با او براه		۶۶۵
	سرانجام مر یکدگر را کنار			گرفتند هر دو چو ابر بهار
	زدیده همی خون فرو ریختند			بزاری خروشی برانگیختند
	گواهی همی داد دل بر شدن			که دیدار از آنپس نخواهد بدن
	چنین است کردار گردنده دهر			گهی نوش بار آورد گاه زهر
	سوی گاه بنهاد کاؤس روی			سیاوخش با لشکر جنگ جوی		۶۷۰
	سپهرا سوی زابلستان کشید			ابا پیل تن سوی دستان کشید
	همی بود یکباه با رود ومی			بنزدیک دستان فرخنده پی
	گهی با تهمتن بدی می بدست			گهی با زواره گزیدی نشست
	گهی شا بر تخت دستان بدی			گهی در شکار نیستان بدی
	چو یکماه بگذشت لشکر براند			گو پیلتن رفت ودستان بماند		۶۷۵
	ززابل هم از کابل وهندوان			سپاهی برفتند با پهلوان
	زهرسو که بد نامور مهتری			بخواند وبیآمد بشهر هری
	وز ایشان پیاده فراوان ببرد			بره زنگهٔ شاورانرا سپرد
	سوی طالقان آمد ومرورود			سپهرش همی داد گفتی درود
	وز آنپس بیآمد بنزدیک بلخ			نیآزرد کسرا بگفتار تلخ		۶۸۰
	وز آنسوی گرسیوز وبارمان			کشیدند لشکر چو باد دمان
	سپهرم پس وبارمان پیش رو			خبر شد بدیشان زسالار نو
	که آمد سپاهی وشاه جوان			از ایران ابا پیلتن پهلوان
	هیونی بنزدیک افراسیاب			برافگند برسان کستی بر آب
	که آمد از ایران سپاهی گران			سپهبد سیاوش وبا وی سران		۶۸۵
	سپهکشچو رستم گو پیلتن			بیکدست خنجر بدیگر کفن
	گرایدون که فرمان دهد شهریار			سپه بر نشانم کنم کارزار
	تو لشکر بیآرای وچندین مپای			که از باد کشتی بجنبد زجای
	بر انگیخت بر سان آتش هیون			کزینسان سخن داشت با رهنمون
	سیاوش در آنجایگه هم نماند			سوی بلخ چون باد لشکر براند		۶۹۰
	چو تنگ اندر آمد از ایران سپاه			نشایست کردن درنگ ونگاه
	نگه کرد گرسیوز جنگ جوی			جز از جنگ جستن ندید ایچ روی
	چو ایران سپاه اندر آمد بتنگ			بدروازهٔ بلخ بر ساخت جنگ
	سه جنگ گران کرده شد در سه روز			چهارم سیاوش گیتی فروز
	پیاده فرستاد بر هر دری			ببلخ اندر آمد گران لشکری		۶۹۵
	گریزان سپهرم بدآن روی آب			بشد با سپه نزد افراسیاب