شاهنامه (تصحیح ژول مل)/فرستادن افراسیاب بارمان و هومان را به نزدیک سهراب

by فردوسی

فرستادن افراسیاب بارمان وهومانرا بنزدیک سهراب

	خبر شد بنزدیک افراسیاب			که افگند سهراب کشتی بر آب
	یکی لشکری شد برو انجمن			همی سر فرازد چو سرو چمن
	هنوز از دهن بوی شیر آیدش			همی رای شمشیر وتیر آیدش		۲۱۰
	زمینرا بخنجر بشوید همی			کنون رزم کاؤس جوید همی
	سپاه انجمن شد برو بر بسی			نیآمد همی یادش از هر کسی
	سخن زین درازی چه باید کشید			هنر برتر از گوهر آمد پدید
	چو افراسیاب آن سخنها شنود			خوش آمدش وخندید وشادی نمود
	زلشکر گزید از دلاور سران			کسی کو گراید بگرز گران		۲۱۵
	سپهبد چو هومان وچون بارمان			که در جنگ شیران نجستی زمان
	ده ودو هزار از دلیران گرد			گزیده زلشکر بدیشان سپرد
	چنین گفت کین چاره اندر نهان			بدارید وسازید کار جهان
	پسر را نباید که داند پدر			زپیوند جان وزمهر گهر
	چو روی اندر آرند هر دو بروی			تهمتن بود بی گمان جنگ جوی		۲۲۰
	مگر کآن دلاور گو سال خورد			شود کشته بر دست این شیر مرد
	چو بی رستم ایران بچنگ آوریم			جهان پیش کاؤس تنگ آوریم
	وز آنپس بگیریم سهراب را			ببندیم یکشب بدو خوابرا
	وگر کشته گردد بدست پدر			از آن پس بسوزد دل نامور
	برفتند بیدار دو پهلوان			بنزدیک سهراب روشن روان		۲۲۵
	به پیش اندرون هدیهٔ شهریار			ده اسپ وده استر بزین وببار
	زپیروزه تخت وزبیجاده تاج			سر تاج درّ پایهٔ تخت عاج
	یکی نامه با لانهٔ دلپسند			نبشته بنزدیک آن ارجمند
	که گر تخت ایران بچنگ آوری			زمانه بر آزاید از داوری
	ازین مرز تا آن بسی راه نیست			سمنگان وایران وتوران یکیست		۲۳۰
	فرستمت چندان که باید سپاه			تو بر تخت بنشین وبر نه کلاه
	بتوران چو هومان وچون بارمان			دلیر وسهبد نبد بی گمان
	فرستادم اینک بنزدیک تو			که باشند یکچند مهمان تو
	اگر جنگ جوئی تو جنگ آورند			جهان بر بداندیش تنگ آورند
	چنین نامه وخلعت شهریار			ببردند با اسپ واستر ببار		۲۳۵
	پس آمد بسهراب از ایشان خبر			پذیره شدنرا ببستش کمر
	بشد با نیا پیش هومان چو باد			سپه دید چندان دلش گشت شاد
	چو هومان ورا دید با یال وکفت			فرو ماند یکبار ازو در شکفت
	بدو داد پس نامهٔ شهریار			ابا هدیه وآلت کارزار
	همان نیز بیدار دو پهلوان			بگفتند پیغام شاه جهان		۲۴۰
	جهانجوی چون نامهٔ او بخواند			ازآنجایگه تیز لشکر براند
	بزد کوس وسوی ره آورد روی			جهان پر از لشکر وهای وهوی
	کسی را نبد تاب با او بچنگ			اگر شیر پیش آمدش گر نهنگ
	سوی مرز ایران سپهرا براند			همی سوخت آباد وچیزی نماند