شاهنامه (تصحیح ژول مل)/زادن سیاوش از مادر

by فردوسی

زادن سیاوش از مادر

	بسی بر نیآمد برین روزگار			که رنگ اندر آمد بخرّم بهار		۷۰
	برو بر همیگشت گردان سپهر			چو نه مه برآمد برآن خوب چهر
	بگفتند با شاه کاؤس کی			که برخوردی از ماه فرخنده پی
	یکی بچّهٔ فرّخ آمد پدید			کنون تخت بر ماه باید کشید
	جدا گشت ازو کودکی چون پری			بچهره بسان بت آذری
	جهان گشت از آن خورد پر گفتگوی			کز آنسان نبیند کس روی وموی		۷۵
	جهاندار نامش سیاوخش کرد			بدو چرخ گردنده را بخش کرد
	هر آن کز شمار سپهر بلند			بدانست نیک وبد وچون وچند
	ستاره بدآن کودک آشفته بدید			غمین گشت چون بخت او خفته دید
	بدید از بد ونیک آزار اوی			بیزدان پناهید از کار اوی
	بگفتند زکار پسر شاه را			نمودندن یکایک بدو راه را		۸۰
	چنین تا برآمد برین روزگار			تهمتن برآمد بر شهریار
	چنین گفت کین کودک شیروش			مراورا بگیتی چو من دایه نیست
	چو دارندگان ترا مایه نیست			مراورا بگیتی چو من دایه نیست
	بسی مهتر اندیشه کرد اندر آن			نیآمد همی بر دلش آن گران
	برستم سپردش دل ودیده را			جهانجوی پور پسندیده را		۸۵
	تهمتن ببردش بزابلستان			نشستنگهی ساخت بر گلستان
	سواری وتیر وکمان وکمنر			عنان ورکاب وچه وچون وچند
	نشستنگهی باده ومیگسار			همان باز وشاهین ویوز شکار
	زداد وزبیدار وتخت وکلاه			سخن راندن وزکار سپاه
	هنرها بیآموختش سربسر			بسی رنج برداشت که آمد ببر		۹۰
	سیاوش چنان شد که اندر جهان			بمانند او کس نبود از مهان
	چو یکچند بگذشت گشت او بلند			سوی گردن شیر شد با کمند
	چنین گفت با رستم سرفراز			که آمد بدیدار شاهم نیاز
	بسی رنج بری ودل سوختی			هنرهای شاهانم آموختی
	پدر باید اکنون که بیند زمن			هنرهای آموزش پیلتن		۹۵
	گو شیر دل کار اورا بساخت			فرستادگانرا بهر سو بتاخت
	زاسپ وپرستنده وسیم وزر			زمهر وزتیغ وکلاه وکمر
	زپوشیدنی وهم زگستردنی			زهر سوی آورد آوردنی
	ازین هر چه در گنج رستم نبود			بگیتی فرستاد وآمد زود
	گسی کرد از آنگونه اورا براه			که شد بر سیاوش نظاره سپاه		۱۰۰
	همی رفت با او تهمتن بهک			بدآن تا سپهبد نباشد دژم
	جهانی به آئین بیآراستند			چو خشنودی پهلوان خواستند
	همه زر وعنبر برآمیختند			زگنبد بسر بر همی ریختند
	جهان گشت پر شادی وخواسته			در وبام هر برزن آراسته
	بزیر پی تازی اسپان درم			به ایران ندیدند یکتن دژم		۱۰۵
	همه یال اسپ از کران تا کران			بر اندوده مشک ومی وزعفران