شاهنامه (تصحیح ژول مل)/رزم پیلسم با ایرانیان

by فردوسی

رزم پیلسم با ایرانیان

	دلیری که بد پیلسم نام اوی			گوی کی نژادی یلی نام اوی
	که ویسه بدش نام فرّخ پدر			برادرش پیران پیروزگر		۶۶۵
	در ایران وتوران هم آورد اوی			نبود جز از رستم جنگجوی
	چو بشنید یل پیلسم اینچنین			بر ابرو برآورد از خشم چین
	بشد تیز نزدیک افراسیاب			سرش پر زجنگ ودلش پر شتاب
	چنین گفت با شاه توران که من			دلیر وجوانم ازین انجمن
	چو خاکست پیشم چه طوس دلیر			چه گیو یل آن نامبردار شیر		۶۷۰
	چه بهرام وچه زنگهٔ شاوران			گرازه که است او زجنگاوران
	اگر شاه فرمان دهد همچو شیر			میان یلان اندر آیم دلیر
	همه سرورانرا سر از تن بتیغ			ببرّم کنم ماه شان زیر میغ
	کشم افسر نامداران بگرد			سرانشان ببرّم بتیغ نبرد
	بدو گفت شاه ای یل نامدار			تو پیروز بادی بدین روزگار		۶۷۵
	برین رزم فرخنده بادت شدن			بپیروزی ونام باز آمدن
	چو بشنید گفتار شاه پیلسم			بغرّید ماننده روئینه خم
	سوی قلب ایران سپه شد چو گرد			چپ وراست زد گرز وتیغ نبرد
	چو باد اندر آمد بگرگین رسید			خروشی چو شیر ژیان برکشید
	یکی تیغ زد بر سر اسپ اوی			تگاور زدرد اندر آمد بروی		۶۸۰
	چو آن دید کستهم جنگ آزمای			بکردار آتش برآمد زجای
	چو شیر ژیان شد بر پیلسم			برآویخت چون آتش تیز دم
	یکی نیزه زد بر کمربند اوی			گزندی نیآمد به پیوند اوی
	بدست اندرش نیزه چون زد شکست			بینداختش چوب نیزه زدست
	چو آن دید پس پیلسم تیغ تیز			کشید وبیآمد دلی پر ستیز		۶۸۵
	یکی نیزه زد بر سر وترگ اوی			ربود از سرش ترگ بر سان گوی
	برهنه سر ونیزه افگند خوار			فروماند بیچاره در کارزار
	چو از میمنه زنگهٔ شاوران			بدید آن دل وزور کنداوران
	بیاری بیآمد بر کستهم			ورا دید از آن گونه گشته دژم
	پذیرفت حمله دلاور نهنگ			درآمد یکی تیغ هندی بچنگ		۶۹۰
	زد تیغ وبرگستوان کرد چاک			سر بارکی اندر آمد بخاک
	دلاور بیفتاد ودامن زره			برآورد و زد بر کمرگه گره
	پیاده برآویخت با نامدار			بگرد اندرش همچو شیر شکار
	یکی گرد تیره بر انگیختند			بدآنگه که با هم بر آویختند
	زقلب سپه گیو چون بنگرید			جهان پیش چشم یلان تیره دید		۶۹۵
	بغرّید چون رعد بر کوهسار			وبا شیر جنگی گه کارزار
	بیاری بیآمد بر هر سه یار			برآویخت با پیلسم هر چهار
	دلاور نشد هیچ گونه زرنگ			میان دلیران درآمد بجنگ
	گهی تیغ زد گاه گرز گران			چنین تا فرو ماند دست سران
	چو پیران بقلب سپه بنگرید			برادر بر آن جای بیچاره دید		۷۰۰
	بیاری برآمد برش تازیان			خروشان وجوشان ونعره زنان
	چنین گفت با گیو کای نامدار			شمارا هنر نیست در کارزار
	که با نامداری بکردار شیر			شده جنگجو چار گرد دلیر
	بگفت این وبر سرکشان حمله کرد			برآمد از آن رزمگه تیره گرد
	وزین روی رستم بکردار شیر			میان سپاه اندر آمد دلیر		۷۰۵
	بتیغ وبگوپال وگرز گران			بیفگند توران سپهرا سران
	گریزنده شد پیلسم زاژدها			که دانست کز وی نیابد رها
	دلیران ایران سراسر سران			بدست اندرون گرزهای گران
	بکشتند چندان زتوران سپاه			که ز کشته شد پشته تا چرخ ماه