شاهنامه (تصحیح ژول مل)/تاخته کردن افراسیاب بر ایران زمین

by فردوسی

تاخته کردن افراسیاب بر ایران زمین

چو بسته شد آن شاه دیهیم جویسپاهش بایران نهادند روی ز دریا بکشتی و زورق شدندوزین رو به صحرا و هامون زدند چو آمد به ایران زمین لشکرشپراگنده شد در جهان آگهش۱۹۵ که گم شد از البرز سرو سهیپراگنده شد تخت شاهنشهی چو بر تخت زرّین ندیدند شاهبجستن گرفتند هر کس کلاه ز ترکان و از دشت نیزه ورانز هر سو بیآمد سپاهی گران کشن لشکری ساخت افراسیاببر آمد سر از خور و آرام و خواب از ایران برآمد ز هر سو خروششده رام گیتی پر از جنگ و جوش۲۰۰ بر آشفت افراسیاب آن زمانبر آویخت با لشکر تازیان بجنگ اندرون بود لشکر سه ماهبدادند سرها ز بهر کلاهشکست آمد از ترک بر تازیانز جستن فزونی سر آمد زیان سپاه اندر ایران پراگنده شدزن و مرد و کودک همه بنده شد چنین است رسم سرای سپنجهمه از پی آز با درد و رنج۲۰۵ سرنجام نیک و بدش بگذردشکارست و مرگش همی بشکرد همه در گرفتند ایران سپاهبر ایرانیان گشت گیتی سیاه دو بهره سوی زابلستان شدندبخواهش بنزدیک دستان شدند که ما را ز بدها تو باشی پناهچو گم شد کنون فرّ کاؤس شاه بگفتند هر کس که شوریده بختبه پیش اندر آمد و گشت کار سخت۲۱۰ دریغست ایران که ویران شودکنام پلنگان و شیران شود همه جای جنگی سواران بدینشستنگه شهریاران بدی کنون جای سختی و جای بلاستنشستنگه تیز چنگ اژدهاست کنون چارهٔ باید انداختندل خویش از رنج پرداختن کسی کز پلنگان نخوردست شیرازین رنج ما را بود دستگیر۲۱۵ فرستاد باید یکی پر خردبنزدیک رستم چو اندر خورد یکی موبدی رفت و پیموده راهبر پور دستان یل کینه خواه بگفت آن کجا دیده بود و شنیداز آن رستم شیر دل بر دمید ببارید از دیدگان آب زرددلش گشت پر تاب و جان پر ز درد چنین داد پاسخ که من با سپاهمیان بسته‌ام جنگرا کینه خواه۲۲۰ چو یابم ز کاؤس کی آگهیکنم شهر ایران ز ترکان تهی فرستاد هر سو بهر کشوریبیآمد بهر جایگاه لشکری ز زابل هم از کابل و هندوانسپه جمله آمد بر پهلوان برآمد غو بوق و هندی درایبجوشید لشکر بدآن پهن جای بکردار آتش دلش بر دمیدچو باد دمان لشکر اندر کشید۲۲۵

پیغام فرستادن رستم بنزد شاه هاماوران

یکی مرد بیدار جوینده راهفرستاد نزدیک کاؤس شاه که من آمدم با سپاه گرانسوی رزم سالار هاماوران تو دل شادمان دار و انده مخورکه اینک رسیدم بدآن بوم و بر همان نزد سالار هاماورانبشد نامداری ز کنداوران یکی نامه بنوشت با گیر و دارپر از گرز و شمشیر و پر کارزار۲۳۰ که بر شاه ایران کمین ساختیبپیوستن اندر بد انداختی نه مردی بود چاره جستن بجنگنه رفتی بسان دلاور نهنگ که در جنگ هرگز نسازد کمیناگر چند باشد دلش پر ز کین اگر شاه کاؤس یاید رهاتو رستی ز چنگ و دم اژدها وگر نه بیآرای جنگ مرابگردن بپیمای هنگ مرا۲۳۵ همانا شنیدستی از مهترانکه چون کرده‌ام جنگ مازندران همان رزم پولاد غندی و بیدشنیدی چه کردم بدیو سپید چو نامه بمهر اندر آمد درستفرسته شد و زود ره را بجست فرستاده شد نزد هاماورانبدادش پیام جهان پهلوان چو پیغام بشنید و نامه بخواندز کردار خود در شکفتی بماند۲۴۰ چو بر خواند نامه سرش خیره شدجهان پیش چشمش همه تیره شد چنین داد پاسخ که کاؤس کیبهامون مگرد نسپرد نیز پی تو هرگه که آئی به بربرستانسواران همه گرد کرده عنان همین بند و زندانت آراستستاگر رایت این آرزو خواستست بیآمم بجنگ تو من با سپاهبرین گونه سازیم آئین و راه۲۴۵ چو پوینده بشنید گفتار اویبگردید و آمد سوی نامجوی یکایک سخن نزد رستم بگفتکه بیهش ورا دیدم و دیو جفت همان پاسخش نیز در خور نبودکه آهرمنش کرد دل پر ز دود