شاهنامه (تصحیح ژول مل)/اندرز کردن سیاوش فرنگیس

by فردوسی

اندرز کردن سیاوش فرنگیس را

	سیاوش بدو گفت کآن خواب من			بجای آمد وتیره شد آب من
	مرا زندگانی سر آید همی			غم روز تلخ اندر آید همی
	گر ایوان من سر بکیوان کشید			همان زهر مرگم بباید چشید
	اگر عمر باشد هزار ودویست			بجز خاک تیره مرا جای نیست		۲۳۰۰
	یکی سینهٔ شیر باشدش جای			یکی کرگس ودیگریرا همای
	زشب روشنائی نجوید کسی			کجا بهره دارد زدانش بسی
	ترا پنج ماهست از آبستنی			ازین نامور بچّهٔ رستنی
	درخت گزین تو بار آورد			جهانرا یکی شهریار آورد
	سرافراز کیخسرو نام کن			بغم خوردن اورا دلارام کن		۲۳۰۵
	زخورشید تابنده تا تیره خاک			گذر نیست از داد یزدان پاک
	زپرّ پشه تا پی زنده پیل			همان چشمهٔ آب ودریای نیل
	نهانی مرا خاک توران بود			که گوید که خاکم بایران بود
	چنین گردد این گنبد تیز رو			سرای کهنرا نبینند تو
	ازین پس بفرمان افراسیاب			مرا بخت نیز اندر آمد بخواب		۲۳۱۰
	ببرّند بر بی گنه این سرم			زخون جگر بر نهند افسرم
	نه تابوت یابم نه گور وکفن			نه بر من بگرید کسی زانجمن
	بمانم بسان غریبان بخاک			سرم گردد از تن بشمشیر چاک
	بخواری ترا روزبانان شاه			سر وتن برهنه برندت براه
	بیآید سپهدار پیران بدر			بخواهش بخواهد ترا از پدر		۲۱۳۵
	نکرده گناهی بجان زینهار			بخواهد بکاخت برد زاروار
	در ایوان آن پیر سر پر هنر			برانی بکیخسرو نامور
	از ایران بیآید یکی چاره گر			بفرمان دادار بسته کمر
	از ایدر ترا با پسر در نهان			سوی رود جیحون برد ناگهان
	نشانند بر تخت شاهی ورا			بفرمان بود مرغ وماهی ورا		۲۳۲۰
	از ایران یکی لشکر آرد بکین			پر آشوب گردد سراسر زمین
	برین گونه خواهد گذشتن سپهر			نخواهد شدن رام با کس بمهر
	بسا لشکرا کز پی کین من			بپوشند جوشن بآئین من
	زگیتی سراسر برآید خروش			زمانه زکیخسرو آید بجوش
	پی رخش رستم زمین بسپرد			زتوران کسیرا بکس نشمرد		۲۳۲۵
	بکنیم از امروز تا رستخیز			نه بینی جز از گرز وشمشیر تیز
	وز آنپس سیاوخش آزاده مرد			رخانرا بسوی فرنگیس کرد
	ورا کرد پدرود وبا او بگفت			که من رفتنی گشتم ای نیک جفت
	برین گفتها بر تو دل سخت کن			تن از ناز واز تخت پردخته کن
	خروش وفغان کرد ودل پر زدرد			برون رفت از ایوان دو رخساره زرد		۲۳۳۰
	جهانا ندانم چرا پروری			چو پروردهٔ خویشرا بشکری
	فرنگیس رخ خسته وکنده موی			روان کرد در رخ زدیده دو جوی
	سیاوش چو با جفت غمها بگفت			خروشان بدو اندر آوریخت جفت
	رخش پر زخون دل ودیده گشت			سوی آخر تازی اسپان گذشت
	بیآورد شبرنگ به زاد را			که دریافتی روز کین بادرا		۲۳۳۵
	خروشان سرش را ببر در گرفت			عنان وفسارش زسر بر گرفت
	بگویش اندرش گفت زاری براز			که بیدار دل باش وبا کس مساز
	چو کیخسرو آید بکین خواستن			عنانش ترا باید آراستن
	از آخر ببر دل بیکبارگی			که اورا تو باشی بکین بارگی
	ورا بارگی باش وگیتی بکوب			زدشمن بنعلت را بروب		۲۳۴۰
	دگر مرگرا همی کرد پی			برافروخت برسان آتش زنی
	زدیبا ودینار ودرّ وگهر			زتاج وزتیغ وکلاه وکمر
	بگنج اندر آگنده چیزی که بود			وز ایوان وگلشن برآورد دود