شاهنامه (تصحیح ترنر ماکان)/گفتار اندر مردن فریدون

by فردوسی

گفتار اندر مردن فریدون

	چو این کرده شد روز بر گشت و بخت			بپژمرد برگ کیانی درخت
	همی هر زمان زار بگریستی			بدشواری اندر همی زیستی
	کرانه گزید از بر تاج و گاه			نهاده بر خود سرِ آن سه شاه
	بنوحه درون هر زمانی بزار			چنین گفتی آن نامور شهریار
	که برگشت و تاریک شد روز من			ازین سه دل افروز دل سوز من
	بزاری چنین کشته در پیش من			بکینه بکام بداندیش من
	هم از بد خوئی هم ز کردار بد			بروی جوانان چنین بد رسد
	نبردند فرمان من لاجرم			جهان گشت بر هر سه بر نادژم
	پراز خون دل و پر ز گریه دو روی			همی تا زمانه سرآمد بروی
	فریدون بشد نام ازو ماند باز			بر آمد برین روزگاری دراز
	همه نیک نامی به و راستی			که کرد ای پسر سود در کاستی
	منوچهر بنهاد تاج کیان			بزنار خونین ببستش میان
	بر آئین شاهان یکی دخمه کرد			چه از زر سرخ و چه از لاجورد
	نهادند زیر اندرش تخت تاج			بر اویختند از بر عاج تاج
	بپدرود کردنش رفتند پیش			چنان چون بود رسم و آئین و کیش
	در دخمه بستند بر شهریار			شدان ارجمند از جهان خوار و زار
	منوچهر یک هفته با درد بود			دو چشمش پر آب و دو رخ زرد بود
	یکی هفته با سوگ بد شهریار			ازو شهر و بازارها سوگوار
	جهانا سراسر فسوسی و باد			بتو نیست مرد خردمند شاد
	بکردار های تو چون بنگرم			فسوس است و بازی نماید برم
	یکایک همی پروری شان بناز			چه کوتاه عمر و چه عمر دراز
	چو مر داده را بازخواهی ستد			چه غم گر بود خاک آن کربسد
	اگر شهریار و گر زیردست			چو از تو جهان این نفس را گسست
	همه درد و خوشئ او شد چو خواب			بجاوید ماندن دلت را متاب
	خنک ان کزو نیکوی یادگار			بماند اگر بنده گر شهریار