سنایی غزنوی (قصاید و قطعات)/مرا شهابی گر هجو کرد صد خروار

by سنایی غزنوی

	مرا شهابی گر هجو کرد صد خروار			نیافت خواهد پاسخ ز لفظ من تنگی
	دراز کاری دارم که هر سگی را من			بهر خروشی خواهم همی زدن سنگی
	خواندم حکایتی ز کتابی که جمع کرد			اندر حکایت خلفا زید باهلی
	گفتا که داد مامون یک شب دو بدره زر			بر نغمت سحاق براهیم موصلی
	کس کرد و باز خواست دگر روز بدره‌ها			گفتا فساد باشد و نوعی ز جاهلی
	«هو ینصرف» لقبش نهادند مردمان			واندر زبان گرفتش هر کس به مدخلی
	لاینصرف تویی ز بزرگان روزگار			وینک ز نام خویش مر این را دلایلی
	در نحو وزن افعل لاینصرف بود			نام تو احمدست به میزان افعلی
	ای کاشکی ز مادر گیتی نزادمی			یا پس چو زاده بودم جان را بدادمی
	چون زادم و ندادم جان آن گزیدمی			کاندر دهان خلق به نیکی فتادمی
	نیکو چو نیست یافتمی باری از جهان			آخر کسی که رازی با او گشادمی
	امروز بس زدی پس و بسیار بدترم			فردا مباد گر بود او من مبادمی
	خود درشتی گر ببیند کور چشم و کور دل			خواه با او مردمی کن خواه با او کژدمی
	هر که از بی‌چشم دارد مردمی و شرم چشم			همچنان باشد که دارد چشم ز ارزن گندمی
	مردمی کردن کی آید از خری کز روی طبع			چشم او بی‌مردمست و جسم او بی‌مردمی
	احوال خود چه عرض کنیم هر زمان همی			بینم مضرت تن و نقصان جان همی
	منزل چه سازد و چکند رخت بیشتر			آن را که رفت باید با کاروان همی
	گوگرد سرخ خواست ز من سبز من پریر			در پیشش ار نیافتمی روی زردمی
	خود سهل بود سهل که گوگرد سرخ خواست			گر نان خواجه خواستی از من چه کردمی