سلامان و ابسال/اشارت بخوابی که ناظم در اثنای نظم این دیباچه دید

by جامی

(اشارت بخوابی که ناظم در اثنای نظم این دیباچه دید)

(و به تعبیر آن چنانچه خود کرده آرمید)

۲۴۵چون رسیدم شب بدینجا زین خطابدر میان فکرتم بربود خواب خویش را دیدم براهی بس درازپاک و روشن چون ضمیر اهل راز نه ز بادش گرد را انگیزشینی بخاکش آب را آمیزشی بود القصه رهی بی گرد و گلمن در آن ره گام زن آسوده دل ناگه آواز سپاهی پر خروشاز قفا آمد در آن راهم بگوش ۲۵۰بانگ چاؤشان دلم از جان ببردهوشم از سر قوّتم از پا ببرد چاره میجستم پی‎ء دفع گزندآمد اندر چشم ایوان بلند چون شتابان سوی آن بردم پناهتا شوم ایمن ز آسیب سپاهاز میانشان والد شاه زمنآن بنام و سیرت و صورت حسن بارگیر چرخ رفعت زیر رانرخ فروزنده چو مهر و مه بر آن ۲۵۵جامهای خسروانی در برشبسته کافوری عمامه بر سرش تافت سوی من عنان خندان و شادبر من از خنده در راحت کشاد چون به پیش من رسید آمد فرودبوسه بر دستم زد و پرسش نمود خوش شدم زآن چاره سازیها که کردشاد از آن مسکین نوازیها که کرد در سخن با من بسی گوهر فشاندلیک از آنها هیچ در گوشم نماند ۲۶۰صبحدم کز روی بستر خاستماز خرد تعبیر این در خواستم گفتن این لطف و رضا جوئی ز شاهبر قبول نظم تو آمد گواه یک نفس زین گفت و گو منشین خموشچون گرفتی پیش در اتمام کوش چون شنیدم از وی این تعبیر راچون قلم بستم میان تحریر را بو کز آن سرچشمهٔ کین خواب خاستآید این تعبیر از آنجا نیز راست