کلیات سعدی/غزلیات/دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت

by سعدی

۱۳۴– ب

	دلی که دید که پیرامن خطر میگشت؟			چو شمع زار و چو پروانه دربدر میگشت
	هزار گونه غم از چپ و راست[۱] دامنگیر			هنوز در تک و پوی غمی دگر میگشت
	سرش مدام ز شور شراب عشق خراب			چو مست دایم از آن گرد شور و شر میگشت
	چو بیدلان همه در کار عشق میآویخت			چو ابلهان همه از راه عقل بر میگشت
	ز بخت بی‌ره و آئین و پا و سر میزیست			ز عشق بی‌دل و آرام و خواب و خور میگشت
	هزار بارش از این پند بیشتر دادم			که گرد بیهده کم گرد و بیشتر میگشت
	بهر طریق که باشد نصیحتش مکنید			که او بقول نصیحت کنان بتر میگشت

---

1. هر سوئیست.