کلیات سعدی/غزلیات/از دست دوست هر چه ستانی شکر بود

by سعدی

۲۵۷– ب

از دست دوست هر چه ستانی شکر بودوز دست غیر دوست تبرزد تبر بود دشمن گر آستین گل افشاندت برویاز تیر چرخ و سنگ فلاخن بتر بود گر خاکپای دوست خداوند شوق رادر دیدگان کشند جلای بصر بود شرط وفاست آنکه چو شمشیر برکشد^[۱]یار عزیز، جان عزیزش^[۲] سپر بود یا رب هلاک من مکن الا بدست دوستتا وقت جان سپردنم اندر نظر بود گر جان دهی و گر سر بیچارگی نهیدر پای دوست هر چه کنی مختصر بود ما سر نهاده‌ایم تو دانی و تیغ و تاجتیغی که ماهروی زند تاج سر بود مشتاق را که سر برود در وفای یارآنروز روز دولت و روز^[۳] ظفر بود ما ترک جان از اول این کار گفته‌ایمآنرا که جان عزیز بود در خطر^[۴] بود آن کز بلا بترسد و از قتل غم خورداو عاقلست و شیوهٔ مجنون دگر بود با نیم پختگان نتوان گفت سوز عشقخام از عذاب سوختگان بی‌خبر بود جانا دل شکستهٔ سعدی نگاه داردانی که آه سوختگان را اثر بود

---

1. برکشید.
2. عزیزت.
3. فتح و.
4. بر حذر.