رباعیات خیام (تصحیح فروغی و غنی)/ای دل چو زمانه میکند غمناکت

by عمر خیام

۱۳

	ای دل چو زمانه میکند غمناکت			ناگه برود ز تن روانِ پاکت
	بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند			زان پیش که سبزه بردَمَد از خاکت

---

رباعی ۱۳– سبزه و گُل دمیدن از خاک مردگان را خیّام مکرّر یاد کرده است دیگران هم بسیار گفته‌اند که بعضی را تذکّر داده‌ایم. نظامی فرماید:

	هر گُل رنگین که بباغ زمی است			قطرهٔ از خون دل آدمی است

شیخ سعدی:

	ده که هرگه که سبزه در بستان			بدمیدی چه خوش شدی دل من
	بگذرای دوست تا بوقت بهار			سبزه بینی دمیده از گِل من

و نیز فرماید:

	عجب نیست از خاک اگر گُل شکفت			که چندین گُل اندام در خاک خفت

و همچنین:

	روئی است ماه پیکر و موئی است مشکبوی			هر لاله که میدمد از خاک و سنبلی

و بسیاری دیگر.