دیوان کامل وحشی بافقی/خانه پر بود از متاع صبر این دیوانه را

by وحشی بافقی

۱۹

	خانه پر بود از متاع صبر این دیوانه را			سوخت عشق خانه‌سوز اول متاع خانه را
	خواه آتش گوی و خواهی قرب، معنی واحد است			قرب شمع است آنکه خاکستر کند پروانه را
	هر چه گویی آخری دارد بغیر از حرف عشق			کاینهمه گفتند و آخر نیست این افسانه را
	گرد ننشیند بطرف دامن آزادگان			گر براندازد فلک بنیاد این ویرانه را
		می ز رطل عشق خوردن کار هر بی‌ظرف نیست
		وحشیی باید که بر لب[۱] گیرد این پیمانه را

●

---

1. چ: کف.