| | | | | | |
| ۴۶ |
گل در بر و می در کف و معشوق بکامست |
|
سلطان جهانم بچنین روز غلامست |
۴۴ |
| |
گو شمع میارید در این جمع که امشب |
|
در مجلس ما ماه رُخ دوست تمامست |
|
| |
در مذهب ما باده حلالست ولیکن |
|
بی روی تو ای سرو گل اندام حرامست |
|
| |
گوشم همه بر قول نی و نغمهٔ چنگست |
|
چشمم همه بر لعل لب و گردش جامست |
|
| |
در مجلس ما عطر میامیز که ما را |
|
هر لحظه ز گیسوی تو خوش بوی مشامست |
|
| |
از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکّر |
|
زآنرو که مرا از لب شیرین تو کامست |
|
| |
تا گنج غمت در دل ویرانه مقیمست |
|
همواره مرا کوی خرابات مقامست |
|
| |
از ننگ چه گوئی که مرا نام ز ننگست |
|
وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نامست |
|
| |
میخواره و سرگشته و رندیم و نظرباز |
|
وانکس که چو ما نیست در این شهر کدامست |
|
| |
با محتسبم عیب مگوئید که او نیز |
|
پیوسته چو ما در طلب عیش مدامست |
|
| |
حافظ منشین بی می و معشوق زمانی |
|
| |
کایّام گل و یاسمن و عید صیامست |
|
