دیوان حافظ/گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن

by حافظ

۳۹۵	گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن			یعنی که رخ بپوش و جهانی خراب کُن		۳۹۵
	بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را			چون شیشهای دیدهٔ ما پرگُلاب کُن
	ایّام گُل چو عمر برفتن شتاب کرد			ساقی بدور بادهٔ گلگون شتاب کُن
	بگشا بشیوه نرگس پرخواب مست را			و ز رشک چشم نرگس رعنا بخواب کُن
	بوی بنفشه بشنو و زلف نگار گیر			بنگر برنگ لاله و عزم شراب کُن
	زانجا که رسم و عادت عاشق‌کشیّ تست			با دشمنان قدح کش و با ما عتاب کُن
	همچون حباب دیده بروی قدح گشای			وین خانه را قیاس اساس از حباب کُن
		حافظ وصال می‌طلبد از ره دعا
		یا رب دعای خسته‌دلان مستجاب کُن