دیوان حافظ/گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود

by حافظ

۲۲۷	گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود			تا ریا ورزد و سالوس مسلمان نشود		۲۲۷
	رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنرست			حیوانی که ننوشد می و انسان نشود
	گوهر پاک بباید که شود قابل فیض			ور نه هر سنگ و گلی لؤلؤ و مرجان نشود
	اسم اعظم بکند کار خود ای دل خوش باش			که بتلبیس و حیل دیو مسلمان نشود
	عشق می‌ورزم و امّید که این فن شریف			چون هنرهای دگر موجب حرمان نشود
	دوش میگفت که فردا بدهم کام دلت			سببی ساز خدایا که پشیمان نشود
	حسن خلقی ز خدا می‌طلبم خوی ترا			تا دگر خاطر ما از تو پریشان نشود
		ذرّه را تا نبود همّت عالی حافظ
		طالب چشمهٔ خورشید درخشان نشود