دیوان حافظ/همای اوج سعادت بدام ما افتد

by حافظ

۱۱۴	همای اوج سعادت بدام ما افتد			اگر ترا گذری بر مقام ما افتد		۱۷۶
	حباب‌وار براندازم از نشاط کلاه			اگر ز روی تو عکسی بجام ما افتد
	شبی که ماه مراد از افق شود طالع			بود که پرتو نوری ببام ما افتد
	ببارگاه تو چون باد را نباشد بار			کی اتّفاق مجال سلام ما افتد
	چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم			که قطرهٔ ز زلالش بکام ما افتد
	خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز			کزین شکار فراوان بدام ما افتد
	بناامیدی ازین در مرو بزن فالی			بود که قرعهٔ دولت بنام ما افتد
		ز خاک کوی تو هر گه که دم زند حافظ
		نسیم گلشن جان در مشام ما افتد