دیوان حافظ/من و انکار شراب این چه حکایت باشد
ظاهر
| ۱۵۸ | من و انکار شراب این چه حکایت باشد | غالباً این قدرم عقل و کفایت باشد | ۱۸۳ | |||
| تا بغایت ره میخانه نمیدانستم | ور نه مستوری ما تا بچه غایت باشد | |||||
| زاهد و عجب و نماز و من و مستیّ و نیاز | تا ترا خود ز میان با که عنایت باشد | |||||
| زاهد ار راه برندی نبرد معذورست | عشق کاریست که موقوف هدایت باشد | |||||
| من که شبها ره تقوی زدهام با دف و چنگ | این زمان سر بره آرم چه حکایت باشد | |||||
| بندهٔ پیر مغانم که ز جهلم برهاند | پیر ما هر چه کند عین عنایت باشد | |||||
| دوش ازین غصّه نخفتم که رفیقی میگفت | ||||||
| حافظ ار مست بود جای شکایت باشد | ||||||