دیوان حافظ/من دوستدار روی خوش و موی دلکشم

by حافظ

۳۳۸	من دوستدار روی خوش و موی دلکشم			مدهوش چشم مست و می صاف بیغشم		۳۱۸
	گفتی ز سرّ عهد ازل یک سخن بگو			آنگه بگویمت که دو پیمانه درکشم
	من آدم بهشتیم امّا درین سفر			حالی اسیر عشق جوانان مهوشم
	در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز			استاده‌ام چو شمع مترسان ز آتشم
	شیراز معدن لب لعلست و کان حسن			من جوهریّ مفلسم ایرا[۱] مشوّشم
	از بس که چشم مست درین شهر دیده‌ام			حقّا که می نمی‌خورم اکنون و سرخوشم
	شهریست پر کرشمهٔ[۲] حوران ز شش جهت			چیزیم نیست ور نه[۳] خریدار هر ششم
	بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوی دوست			گیسوی حور گرد فشاند ز مفرشم
		حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست
		آیینهٔ ندارم از آن آه میکشم

---

1. چنین است در اغلب نسخ قدیمه، نسخ چاپی: مفلس از آنرو، — «ایرا» یعنی از برای آن و ازین جهت (برهان).
2. چنین است در خ ق و شرح سودی، (بدون واو عاطفه)، نسخ جدیده: پر کرشمه و خوبان.
3. خ: گر نه، ی: ار نه.