دیوان حافظ/مرا چشمیست خون‌افشان ز چشم آن کمان‌ابرو

by حافظ

۴۱۲	مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو			جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو		۴۱۰
	غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی			نگارین گلشنش رویست و مشکین سایبان ابرو
	هلالی شد تنم زین غم که با طغرای ابرویش			که باشد مه که بنماید ز طاق آسمان ابرو
	رقیبان غافل و ما را از آن چشم و جبین هر دم			هزاران گونه پیغامست و حاجب در میان ابرو
	روان گوشه‌گیران را جبینش طرفه گلزاریست			که بر طرف سمن‌زارش همی‌گردد چمان ابرو
	دگر حور و پری را کس نگوید با چنین حسنی			که این را این چنین چشمست و آنرا آنچنان ابرو
	تو کافردل نمی‌بندی نقاب زلف و می‌ترسم			که محرابم بگرداند خم آن دلستان ابرو
		اگر چه مرغ زیرک بود حافظ در هواداری
		بتیر غمزه صیدش کرد چشم آن کمان ابرو