دیوان حافظ/غلام نرگس مست تو تاجدارانند

by حافظ

۱۹۵	غلام نرگس مست تو تاجدارانند			خراب بادهٔ لعل تو هوشیارانند		۱۳۱
	ترا صبا و مرا آب دیده شد غمّاز			و گر نه عاشق و معشوق راز دارانند
	ز زیر زلف دوتا چون گذر کنی بنگر			که از یمین و یسارت چه سوگوارانند
	گذار کن چو صبا بر بنفشه‌زار و ببین			که از تطاول زلفت چه بیقرارانند
	نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو			که مستحقّ کرامت گناه‌کارانند
	نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس			که عندلیب تو از هر طرف هزارانند
	تو دستگیر شو ای خضر پی خجسته که من			پیاده میروم و همرهان سوارانند
	بیا بمیکده و چهره ارغوانی کن			مرو بصومعه کانجا سیاه کارانند
		خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد
		که بستگان کمند تو رستگارانند