دیوان حافظ/صوفی بیا که خرقه سالوس بر کشیم

by حافظ

۳۷۵	صوفی بیا که خرقهٔ سالوس برکشیم			وین نقش زرق را خط بطلان بسر کشیم		۳۳۰
	نذر و فتوح صومعه در وجه می‌نهیم			دلق ریا بآب خرابات برکشیم
	فردا اگر نه روضهٔ رضوان بما دهند			غلمان ز روضه حور ز جنّت بدر کشیم
	بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان			غارت کنیم باده و شاهد ببر کشیم
	عشرت کنیم ور نه بحسرت کشندمان			روزی که رخت جان بجهانی دگر کشیم
	سرّ خدا که در تتق غیب منزویست			مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم
	کو جلوهٔ ز ابروی او تا چو ماه نو			گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم
		حافظ نه حدّ ماست چنین لافها زدن
		پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم