دیوان حافظ/صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

by حافظ

۱۴۶	صبا وقت سحر بوئی ز زلف یار می‌آورد			دل شوریدهٔ ما را ببو در کار می‌آورد		۱۵۳
	من آن شکل صنوبر را ز باغ دیده برکندم			که هر گل کز غمش بشکفت محنت بار می‌آورد
	فروغ ماه می‌دیدم ز بام قصر او روشن			که رو از شرم آن خورشید در دیوار می‌آورد
	ز بیم غارت عشقش دل پرخون رها کردم			ولی میریخت خون و ره بدان هنجار می‌آورد
	بقول مطرب و ساقی برون رفتم گه و بیگه			کزان راه گران قاصد خبر دشوار می‌آورد
	سراسر بخشش جانان طریق لطف و احسان بود			اگر تسبیح می‌فرمود اگر زُنّار می‌آورد
	عفاالله چین ابرویش اگر چه ناتوانم کرد			بعشوه هم پیامی بر سر بیمار می‌آورد
		عجب میداشتم دیشب ز حافظ جام و پیمانه
		ولی منعش نمی‌کردم که صوفی‌وار می‌آورد