دیوان حافظ/سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع دیوان حافظ  از حافظ
سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ
طالع اگر مدد دهد دامنش آورم بکف
تصحیح: محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی


۲۹۵ سحر ببوی گلستان دمی شدم در باغکه تا چو بلبل بیدل کنم علاج دماغ ۲۹۵
 بجلوهٔ گل سوری نگاه میکردمکه بود در شب تیره بروشنی چو چراغ 
 چنان بحسن و جوانیّ خویشتن مغرورکه داشت از دل بلبل هزار گونه فراغ 
 گشاده نرگس رعنا ز حسرت آب از چشمنهاده لاله ز سودا بجان و دل صد داغ 
 زبان کشیده چو تیغی بسرزنش سوسندهان گشاده[۱] شقایق چو مردم ایغاغ[۲] 
 یکی[۳] چو باده پرستان صراحی اندر دستیکی[۳] چو ساقی مستان بکف گرفته ایاغ[۴] 
  نشاط و عیش و جوانی چو گل غنیمت دان  
  که حافظا نبود بر رسول غیر بلاغ  

  1. خ: سپر گرفته،
  2. ایغاغ بدو غین معجمه ک ایقاق با دو قاف نیز نویسند بترکی یا بمغولی بمعنی نمّام و سخن‌چین و ساعی است، رجوع شود برای شواهد این فقره بحواشی آخر کتاب و بحواشی جلد سوّم جهانگشای جوینی ص ۲۹۸-۲۹۹،
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ بعضی نسخ «گهی» در هر دو جا،
  4. ایاغ بمعنی پیالهٔ شراب‌خوری است (برهان)