دیوان حافظ/زبان خامه ندارد سر بیان فراق

by حافظ

۲۹۷	زبان خامه ندارد سر بیان فراق			وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق		۲۹۷
	دریغ مدّت عمرم که بر امید وصال			بسر رسید و نیامد بسر زمان فراق
	سری که بر سر گردون بفخر می‌سودم			بِراستان که نهادم بر آستان فراق
	چگونه باز کنم بال در هوای وصال			که ریخت مرغ دلم پر در آشیان فراق
	کنون چه چاره که در بحر غم بگردابی			فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق
	بسی نماند که کشتیّ عمر غرقه شود			ز موج شوق تو در بحر بیکران فراق
	اگر بدست من افتد فراق را بکشم			که روز هجر سیه باد و خان‌و‌مان فراق
	رفیق خیل خیالیم و همنشین شکیب			قرین آتش هجران و هم‌قران فراق
	چگونه دعوی وصلت کنم بجان که شدست			تنم وکیل قضا و دلم ضمان فراق
	ز سوز شوق دلم شد کباب دور از یار			مدام خون جگر میخورم ز خوان فراق
	فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق			ببست گردن صبرم بریسمان فراق
		بپای شوق گر این ره بسر شدی حافظ
		بدست هجر ندادی کسی عنان فراق