دیوان حافظ/روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر

by حافظ

۲۵۷	روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر			پیش شمع آتش پروانه بجان گو درگیر		۲۵۲
	در لب تشنهٔ ما بین و مدار آب دریغ			بر سر کشتهٔ خویش آی و ز خاکش برگیر
	ترک درویش مگیر ار نبود سیم و زرش			در غمت سیم شمار اشک و رخش را زر گیر
	چنگ بنواز و بساز ار نبود عود چه باک			آتشم عشق و دلم عود و تنم مجمر گیر
	در سماع آی و ز سر خرقه برانداز و برقص			ور نه با گوشه رو و خرقهٔ ما در سر گیر
	صوف برکش ز سر و بادهٔ صافی درکش			سیم درباز و بزر سیم‌بری در بر گیر
	دوست گو یار شو و هر دو جهان دشمن باش			بخت گو پشت مکن روی زمین لشکر گیر
	میل رفتن مکن ای دوست دمی با ما باش			بر لب جوی طرب جوی و بکف ساغر گیر
	رفته گیر از برم و زاتش و آب دل و چشم			گونه‌ام زرد و لبم خشک و کنارم تر گیر
		حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ را
		که ببین مجلسم و ترک سر منبر گیر