| | | | | | |
| ۱۶۶ |
روز هجران و شب فرقت یار آخر شد |
|
زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد |
۲۲۲ |
| |
آن همه ناز و تنعّم که خزان میفرمود |
|
عاقبت در قدم باد بهار آخر شد |
|
| |
شکر ایزد که باقبال کله گوشهٔ گُل |
|
نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد |
|
| |
صبح امّید که بُد معتکف پردهٔ غیب |
|
گو برون آی که کار شب تار آخر شد |
|
| |
آن پریشانی شبهای دراز و غم دل |
|
همه در سایهٔ گیسوی نگار آخر شد |
|
| |
باورم نیست ز بدعهدی ایّام هنوز |
|
قصّهٔ غصّه که در دولت یار آخر شد |
|
| |
ساقیا لطف نمودی قدحت پُرمی باد |
|
که بتدبیر تو تشویش خمار آخر شد |
|
| |
در شمار ار چه نیاورد کسی حافظ را |
|
| |
شکر کان محنت بیحدّ و شمار آخر شد |
|
