دیوان حافظ/دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

by حافظ

۱۱۷	دل ما بدور رویت ز چمن فراغ دارد			که چو سرو پای بندست و چو لاله داغ دارد		۱۴۵
	سر ما فرونیاید بکمان ابروی کس			که درون گوشه‌گیران ز جهان فراغ دارد
	ز بنفشه تاب دارم که ز زلف او زند دم			تو سیاه کم بها بین که چه در دماغ دارد
	بچمن خرام و بنگر بر تخت گل که لاله			بندیم شاه ماند که بکف ایاغ دارد
	شب ظلمت و بیابان بکجا توان رسیدن			مگر آنکه شمع رویت برَهَم چراغ دارد
	من و شمع صبحگاهی سزد ار بهم بگرییم			که بسوختیم و از ما بت ما فراغ دارد
	سزدم چو ابر بهمن که برین چمن بگریم			طرب آشیان بلبل بنگر که زاغ دارد
		سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ
		که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد