دیوان حافظ/بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه شکن

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
۳۸۸  بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن بشادی رخ گل بیخ غم ز دل برکن  ۳۸۳
  رسید باد صبا غنچه در هواداری ز خود برون شد و بر خود درید پیراهن  
  طریق صدق بیاموز از آب صافی دل براستی طلب آزادگی ز سرو چمن  
  ز دست‌بردِ صبا گرد گل کُلاله نگر شکنج گیسوی سنبل ببین بروی سمن  
  عروس غنچه رسید از حرم بطالع سعد[۱] بعینه[۲] دل و دین میبرد بوجه حسن  
  صفیر بلبل شوریده و نفیر هزار برای وصل[۳] گل آمد برون ز بیت حزن  
  حدیث صحبت خوبان و جام باده بگو  
  بقول حافظ و فتویّ پیر صاحب فن  


  1. چنین است در خ، اغلب نسخ: عروس غنچه بدین زیور و تبسّم خوش.
  2. ی و نسخ چاپی: معاینه.
  3. خ: نقد (?).