خاقانی (قصاید)/کو دلی کانده کسارم بود و بس

by خاقانی

	کو دلی کانده کسارم بود و بس			از جهان زو بوده‌ام خشنود و بس
	مرغ دیدی کو رباید دانه را			محنت این دل هم چنان بربود و بس
	من ز چرخ آبگون نان خواستم			او جگر اجری من فرمود و بس
	چرخ بر من عید کرد و هر مهم			ماه نوصاع تهی بنمود و بس
	من زکات استان او در قحط سال			هم بصاعی باد می‌پیمود و بس
	ز آتش دولت چو در شب ز اختران			گرمیی نادیده دیدم، دود و بس
	مایه‌ی سلوت به غربت شد ز دست			دل زیان افتاد و محنت سود و بس
	تا به تبریزم دو چیزم حاصل است			نیم نان و آب مهران رود و بس
	زیر خاک آساید آن کز تخم ماست			تخم هم در زیر خاک آسود و بس
	چون بروید تخم محنت‌ها کشد			محنت داسش که سر بدرود و بس
	آتش از دست فلک سودم به دست			کو به پای غم چو خاکم سود و بس
	عودی خاک آتشین اطلس کنم			ز آب خونین کاین مژه پالود و بس
	گر چه غم فرسوده‌ی دوران بدم			مرگ عز الدین مرا فرسود و بس
	بر سر خاکش خجل بنشست چرخ			نیم رو خاکی و خون آلود و بس
	مه به اشک از خاک راه کهکشان			گل گرفت و خاک او اندود وبس
	گفتم ای چرخ این چنین چون کرده‌ای			پس به خون ما توئی ماخوذ و بس
	هم ز عذر خود تظلم کرد چرخ			کان تظلم گوش من بشنود و بس
	بر لباس دین طراز شرع را			لفظ و کلکش بود تار و پود و بس
	مهدی دین بود لیکن چون مسیح			بر دل بیمارم او بخشود و بس
	جاه و جانی بس به تمکین و حضور			بر تن و جان من او افزود و بس
	گر چه در تبریز دارم دوستان			دوستی جانی مرا او بود و بس
	بعد از او در خاک تبریزم چکار			کابروی کار من او بود و بس