خاقانی (قصاید)/دردا که دل نماند و بر او نام درد ماند

by خاقانی

	دردا که دل نماند و بر او نام درد ماند			وز یار یادگار دلم یاد کرد ماند
	بر شاخ عمر برق گذشت و خزان رسید			یک نیمه زو سیاه و دگر نیمه زرد ماند
	بر نخل بخت و گلبن امیدم ای دریغ			خار بلا بماند، نه خرما نه ورد ماند
	عمرم بشد به پای شب و روز و غم گذاشت			موکب دو اسبه رفت و همه راه‌گرد ماند
	دل نقشی از مراد چو موم از نگین گرفت			یک لحظه جفت بود و همه عمر فرد ماند
	گردون نبرد ساخت به خون‌ریز با دلم			در دیده خون دل ز نشان نبرد ماند
	خاقانیا چه ماند تو را کاندهش خوری؟			کانده دلت بخورد و جگر نیم خورد ماند