خاقانی (قصاید)/ای نایب عیسی از دو مرجان
ظاهر
| ای نایب عیسی از دو مرجان | وی کرده ز آتش آب حیوان | |||||
| ای زهر تو دستگیر تریاق | وی درد تو پایمرد درمان | |||||
| از جام تو صاف نوشتر، تیغ | در دام تو صید خوارتر جان | |||||
| جزع تو به غمزه برده جانها | لعل تو به بوسه داده تاوان | |||||
| وصل تو به زیر پر سیمرغ | پرورده به سایهی سلیمان | |||||
| در عین قبول تو خرد را | یک رنگ نموده کفر و ایمان | |||||
| از جور تو در میان عشاق | برخاسته صورت گریبان | |||||
| گر فتنه نبایدت که خیزد | طیره منشین و طره مفشان | |||||
| خاقانی را به کوی عشقت | کاری است برون ز وصل و هجران | |||||
| راهی است ورا به کعبهی مجد | بیزحمت ناقه و بیابان | |||||
| ختم فضلا موفق الدین | مقصود قران و صدر اقران | |||||
| عبد الغفار کسمان را | در ساحت قدر اوست جولان | |||||
| صدری که ز آفرینش او | مستوجب آفرین شد ارکان | |||||
| از بخت جوان او کنم یاد | چون دستن کشم به پیر دهقان | |||||