حافظ (غزلیات)/نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد)
'


۱۲۸ نیست در شهر نگاری که دل ما ببردبختم ار یار شود رختم از اینجا ببرد ۲۱۴
 کو حریفی کش سرمست که پیش کرمشعاشق سوخته دل نام تمنّا ببرد 
 باغبانا ز خزان بیخبرت می‌بینمآه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد 
 رهزن دهر نخفتست مشو ایمن ازواگر امروز نبردست که فردا ببرد 
 در خیال این همه لعبت بهوس می‌بازمبو که صاحب نظری نام تماشا ببرد 
 علم و فضلی که بچل سال دلم جمع آوردترسم آن نرگس مستانه بیغما ببرد 
 بانگ گاوی چه صدا بازدهد عشوه مخرسامری کیست که دست از ید بیضا ببرد 
 جام مینائی می سدّ ره تنگ دلیستمنه از دست که سیل غمت از جا ببرد 
 راه عشق ار چه کمین‌گاه کماندارانستهر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد 
 
حافظ ار جان طلبد غمزهٔ مستانهٔ یار
 
خانه از غیر بپرداز و بهل تا ببرد