| | | | | | |
| ۲۸۶ |
دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش |
|
وز شما پنهان نشاید کرد سرّ می فروش |
۲۹۱ |
| |
گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع |
|
سخت میگردد[۱] جهان بر مردمان سختکوش |
|
| |
وانگهم درداد جامی کز فروغش بر فلک |
|
زهره در رقص آمد و بربط زنان میگفت نوش |
|
| |
با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام |
|
نی گرت زخمی رسد آئی چو چنگ اندر خروش |
|
| |
تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی |
|
گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش |
|
| |
گوش کن پند ای پسر وز بهر دنیا غم مخور |
|
گفتمت چون دُر حدیثی گر توانی داشت هوش |
|
| |
در حریم عشق نتوان زد دم از گفت و شنید |
|
زانکه آنجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش |
|
| |
بر بساط نکته دانان خودفروشی شرط نیست |
|
یا سخن دانسته گو ای مرد عاقل یا خموش |
|
| |
ساقیا می ده که رندیهای حافظ فهم کرد |
|
| |
آصف[۲] صاحب قران جرم بخش عیب پوش |
|
