دیوان حافظ/سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش

by حافظ

۲۸۳	سحر ز هاتف غیبم رسید مژده بگوش			که دور شاه شجاعست می دلیر بنوش		۲۸۱
	شد آنکه اهل نظر بر کناره میرفتند			هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش
	بصوت چنگ بگوئیم آن حکایتها			که از نهفتن آن دیگ سینه میزد جوش
	شراب خانگی ترس محتسب خورده			بروی یار بنوشیم و بانگ نوشانوش
	ز کوی میکده دوشش بدوش میبردند			امام شهر که سجّاده میکشید بدوش
	دلا دلالت خیرت کنم براه نجات			مکن بفسق مباهات و زهد هم مفروش
	محلّ نور تجلّیست رای انور شاه			چو قرب او طلبی در صفای نیّت کوش
	بجز ثنای جلالش مساز ورد ضمیر			که هست گوش دلش محرم پیام سروش
		رموز مصلحت ملک خسروان دانند
		گدای گوشه نشینی تو حافظا مخروش