دیوان حافظ/به تیغم گر کشد دستش نگیرم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
تصحیح: محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی
۳۳۱ بتیغم گر کشد دستش نگیرموگر تیرم زند منّت پذیرم ۳۱۰
 کمان ابرویت را گو بزن تیرکه پیش دست و بازویت بمیرم 
 غم گیتی گر از پایم درآردبجز ساغر که باشد دستگیرم 
 برآی ای آفتاب صبح امّیدکه در دست شب هجران اسیرم 
 بفریادم رس ای پیر خراباتبیک جرعه جوانم کن که پیرم 
 بگیسوی تو خوردم دوش سوگندکه من از پای تو سر بر نگیرم 
 بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظکه گر آتش شوم در وی نگیرم