برگه:Tarikh-e Tabarestan.pdf/۱۴۸

–۱۳۴–

	مر مرا هر زمان بجای لبن			مامکم داد هار کالباؤ
	هر که بشنید این فصاحت من			گفت لیت اللّسان لالاؤ
	او چنون فتنۀ فصاحت من			که دباغی و کون و سیلاؤ[۱]
	شلمی و لکه کون شما را باک			ان شلمتم فقد گرزناؤ[۲]
	شاعر اون بو که وی من آسابو			داوسی کیری تیز بشعر اؤ
	جعبۀ شاعران چه کرده بوین			همه را چون بر اتیلاؤ[۳]
	هرکه می‌دوسته‌ای من این پرسی			یومن اسا بشر و جنباؤ[۴]
	هرکه می‌دشمنه آمل بهلی			واری و اوازه کوه و انکاؤ[۵]
	می‌شکم ای فضول و جعبه پره			ابنه کی داد ره بمی لاؤ
	اونک آورده می برون اشعار			برده واشیولا اشیلاؤ
	من و تو هردوی سخن مرنی			این بنارنج و آن بخرماؤ
	هردوی نومه را اوی گیرن			هر دو هستیمه‌ها براناؤ
	چون بهیچ بویمون و آلمتون			ببریم رسکت و کلیناؤ
	همه این شیعرون نوهودون			گتن ای دست من بفریاؤ
	تو چه هاسا جینا دامن وا			وا مرا کس بنوبتی جاؤ
	من چه‌ها واردم ای رم مردم			موچه‌ها رومۀ بمی لاؤ
	من چه و او ارومه تو دویی جا			تو چه و ارومۀ بمی تاؤ
	سحرانکوم هردو اون بوزیم			چون وزی و شتر ای کلیناؤ
	دابشو یضحکون می‌ریشی			من برای چرا نخنداؤ
	خر بخندی که می سهون شنوی			هربسته یضحک من آساؤ
	می سهون بشنون بعیشه دَرَن			وا بساری و استراواؤ
	وی بحاوست نواله ینفقنی			بار بیت چند کابزیراؤ [کذا]

---

1. ب : شلاّؤ، ج: سلاّؤ
2. این بیت فقط‍ در الف هست
3. ت: مبتلاؤ، ج: بداء ثیلاؤ
4. ب : تو من آسانتر و چستاؤ، ج: و من آسالشر و جنّاء
5. ب : کری و لنکاؤ، ج: کوی و لنکاؤ