برگه:Tarikh-e Tabarestan.pdf/۱۴۷

–۱۳۳–

	آمل و ری کلاهما کردی			این بتاراج و آن بیغماؤ
	چونکه با خود مرا همی نبری			ارمغانی فرست غبراؤ
	دوستان زمانه چونینند			کلّهم حسّد و اعداؤ
	یادم آید ز دوستان چنین			هرگه بر خوانم الأخلاّؤ[۱]
	إنّ آبائی الذّین مضوا			سمعوا قصّتی چه رسواؤ
	و ثبوا عن قبورهم از ننگ			حلفوا أنت لست منّاؤ
	زوجتی هرشبی تخاصمنی			لحیتی می‌کند بتاتااؤ[۲]
	اوست سلیطه و مُعربِد من[۳]			بیننا هرشبی مُحاکاؤ
	مر مرا گوید او که ای احمق			تا کی این شعر و این مجاباؤ
	ماند این شعر توبأ سفل تو			راست گوید که سخت گنداؤ
	لیت عاقل بدی ازین دو یکی			تا مگر یفعل المداراؤ
	پس فما بالنا نسائلکم			أنا مجنون و تلک حمقاؤ
	چون شبانگه بسوی خانه شدم			دونه اخ بنات و أبناؤ
	حمله آرند و سوی من تازند			همچو مشهد شکاف غوغاؤ
	هرچه در خانه منکرند مرا			نحن من دستهم عجز ناؤ
	أنا تنها و هم قد اجتمعوا			لا جرم تنتفون تا تاؤ
	گو نصیحت کنید و پند دهید			جمع گردید پیرو بر ناؤ[۴]
	تا مگر رحمتی فرود آید			بر حوالی نه بر علیناؤ[۵]
	پند کس نشنوند و معذورند			هست دلشان چو صخره صمّاؤ
	ما استجابوا لکم و لو سمعوا			قد شقوا فی بطون ما ماؤ
	یا امام زمانه لو سئلت			هل دماغک فقل که لالاؤ
	خاطر تیز من بدان سببست			نیک پرورده‌ام ز مبداؤ

---

1. اشاره بآیۀ قرآن: اللأخلاّء یومئذ بعضهم لبعض عدوّ.
2. این دو مصراع فقط‍ در الف هست.
3. این دو مصراع فقط‍ در الف هست.
4. ایضا فقط‍ در الف.
5. اشاره بحدیث مشهور که حضرت رسول در دعای استسقا گفت: اللّهمّ حوالینا و لا علینا.