برگه:Tarikh-e Tabarestan.pdf/۱۴۶

–۱۳۲–

عوامه کوی، و شاهد بر فضل او این قصیده است [که یکی از علما را گوید^[۱]]:

	ای بفرهنگ و علم دریاؤ			لیس ما را بجز تو همتاؤ
	منم و تو که لا حیاء لنا			هزل را کرده‌ایم احیاؤ
	هریک از ما شده مشار الیه			در جهان همچو ید بیضاؤ
	من بشعر و نجوم و حمق و جنون			تو بآرایش و بفتواؤ
	لی و لک از دو چیز تقصیرست			گرچه هستیم هردو داناؤ
	لیس لی عقل و لا حیاء ترا			هر دو را غالبست سوداؤ
	هست فی الپشم جای خندیدن			نیست فی الچشم قطرۀ ماؤ
	آید و ناید از من شیدا			خواه امروز و خواه فرداؤ
	آید از من که اضرب المخراق			ناید از من بهیّ و عقلاؤ
	جعبۀ شاعران قرین منست			همچو آتش قرین منجاؤ[۲]
	قل فبئس القرین و باک مدار			لست تدری که ایش معناؤ
	مضحکات آید از خواطر ما			همچو در از میان دریاؤ
	می ندانند قدر ما جهّال			که چه بلهّره‌ایم و رعناؤ
	هردو را تن دو است و جان واحد			هر دو دل کرده‌ایم یکتاؤ
	خانۀ خویش دان تو خانۀ من			چو عطارد ببرج جوزاؤ
	مُهرۀ مُهر مِهر من شکنی			چون‌که تنها شوی بهر جاؤ
	بر زمین همچو مهر بر فلکی			بر فلک نیست مهر تنهاؤ
	مُهر بر مِهر تو نهاد ستم			مُهر بر مِهر سخت زیباؤ
	مُهره‌بازی همیّ و سُغبه کنی			می‌ستانی چو مُهرۀ ماؤ
	گه ستانی عمامه‌های دراز			گه عَتابیّ و خزّ و دیباؤ
	گه شبیخون بری بآمل وری			از سمرقند و از بخاراؤ[۳]
	گه سوی رود بست حمله بری[۴]			گه بپالیزو گه بلو راؤ[۵]

---

1. قسمت بین دو قلاّب در الف نیست.
2. ب : میخاؤ. ج: سیخاؤ.
3. این دو مصراع فقط‍ در الف هست.
4. این دو مصراع فقط‍ در الف هست.
5. ج: گه بالبرز کوه و لوراؤ