عبارت از ولایات کنونی بوده: دامغان، شاهرود، جوین، سبزوار، نیشابور، مشهد، بجنورد، قوچان، درهگز، سرخس، اسفراین، جام، باخزر، خواف، ترشیز، تربت حیدری. طول این ولایات از طرف مغرب بمشرق تقریباً ۴۸۰ کیلومطر است و عرض آنها تقریباً ۲۰۰ کیلومطر. بنابراین سطح پارت بالاخص تقریباً معادل ۹۶ هزار کیلومطر مربّع بوده، که بیش از سه برابر مملکت بلژیک کنونی میشود[۱] صفحهای، که ذکرش گذشت، از کوهستانهائی در شمال و جلگههائی در جنوب بدین ترتیب ترکیب یافته: اوّلا سه رشته کوه است یکی موسوم به دامان کوه یا کوههای اکراد، که دامنهاش بسمت کویر خوارزم امتداد دارد، دیگری بنام آلاداغ و میرابی در وسط و سوّمی باسم جغتای یا کوههای جوین در جنوب. این سه زنجیره کوهها باهم متوازیاند. رشته کوههای اوّلی آبهائی را، که به اترک میریزند، از آبهای تجن رود جدا میکند و زنجیرههای کوههای مرکزی و جنوبی آبهای گرگان رود را از آبهای نیشابور. تشکیل این سه زنجیره سه وادی ایجاد کرده: ۱-وادی مشهد بین کوههای اکراد و آلاداغ و میرابی.[۲]- وادی میان آباد بین آلاداغ و کوه جغتای یا جوین. ۳-وادی نیشابور میان جغتای و میرابی.
عدّه رودها هم موافق جلگهها سه است: ۱-تجن ۲٫۲-رود نیشابور. ۳- رود میانآباد. آبهای رود تجن و نیشابور غالباً برای زراعت بکار میرود، ولی در باب میان رود عقیده این است، که به گرگان رود میریزد. بلندی این کوهها زیاد نیست، با وجود این به بلندی ۶ هزار پا میرسد و در جاهائی چراگاههای خوب دارد، ولی، برعکس کوههای گرگان، از حیث روئیدنی و جنگل غنی نیست، وادیها خیلی حاصلخیز است، بخصوص وادی مشهد و نیشابور، که خاکش برای زراعت بسیار مناسب است و حاصلهای خوب میدهد. بالاتر گفته شد، که یکی از رشتههای کوه موسوم به کوههای اکراد است باید تذکّر دهیم، که این مردم را
