برگه:Shahriyarane Gomnam.pdf/۲۸۲

	اگر خسرو فزونی جست و رنجش آمد از جستن			به رنج اندر بود راحت به خار اندر بود خرما
	پیمبر بود چون خسرو که سختی برد و دین پرورد			بداد ایزد پی سختیش این دنیا و آن دنیا
	نه یوسف را نگون در چاه افکندند اخوانش			نه بفروختند سیارش میان مصر چون مولا
	فراوان بود در زندان به مصر ایزد به بخشیدش			بدو بخشید ملک مصر و ملک شام تا صنعا
	شدیم از گریه نابینا چو یعقوب از غم یوسف			زلیخاوار گشته پیر و این خود بود حق ما
	کنون گشتیم بینا چشم و برنا جسم باز از بس			که بازآمد بدار الملک شادان خسرو برنا
	شهنشه بو المظفر کوست یوسف‌رو و یوسف‌خو			نکو منظر نکو مخبر نکو پنهان نکو پیدا
	ملک فضلون که گسترد است فضل او و جود او			ز جابلقا به جابلسا ز جابلسا به جابلقا
	به دستان خانه آباء جدا کردند زو خصمان			به مردی باز دست آورد خون رفته از اعدا

در چند جا فضلون را با گراتونی (بقراطونی) می‌خواند و ما گفته‌ایم که مادر او دختر آشود باگراتونی بود. در جایی می‌گوید:

	چراغ آل شداد است و شمع آل بقراطون			به دانش نام کم کرداست بقراط و فلاطون را

در جای دیگر می‌گوید:

	از پی آن را که فخر آل بقراطون تویی			در جهان بقراط خدمت پیش بقراطون کند

در چند جا هم فضلون را به دانایی و هنرمندی و به دانش دوستی و هنرپروری می‌ستاید. در چکامه‌ای می‌گوید: