برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۲۶

	سر بخت گردان افراسیاب			درین رزمگاه اندر آمد بخواب
	سپهدار توران چو زآن گونه دید			بی آتش بجوشید همچون نبید		۳۹۵
	بآواز گفت ای دلیران من			گزیده بزرگان و شیران من
	شما را ز بهر چنین روزگار			همی پرورانیدم اندر کنار
	که با دشمنم تیغ بازی کنید			نه زین گونه در جنگ تازی کنید
	بکوشید وهم پشت جنگ آورید			جهانرا بکاؤس تنگ آورید
	یلانرا بژوپین و خنجر زنید			دلیرانشرا سر بسر افگنید		۴۰۰
	همان رستم سگزی شیر دل			که از تیغ او گشته گردون خجل
	بود کز دلیری ببند آورید			سرش را بدام گزند آورید
	هر آنکس که او را بدشت نبرد			ز زین پلنگ اندر آرد بگرد
	بدو شاهی و چتر و دختر دهم			همش نام اسپهبدی بر نهم
	همان شهر ایران سپارم ورا			بگردون گردان بر آرم ورا		۴۰۵
	چو ترکان شنیدند گفتار اوی			سراسر سوی رزم کردند روی
	دلیران ایران سراسر سران			بدست اندرون گرزهای گران
	بکشتند چندان ز توران گروه			که پیدا نبد دشت و دریا و کوه
	دو بهره ز توران سپه کشته شد			ز خونشان زمین چون گل آغشته شد
	سر بخت ترکان برآمد بخواب			گریزان شد از رستم افراسیاب		۴۱۰
	بشد تیز با لشکر غوریان			بدآن سود جستن برآمد زیان
	چو گشت زمانه بدآن گونه دید			ز غوری سوی شهر توران کشید
	دلش خسته و کشته لشکر دو بهر			همی نوش جست از جهان یافت زهر

آراستن کاؤس جهانرا

	بیآمد سوی پارس کاؤس کی			جهانی بشادی نو افگند پی
	بیآراست تخت و بگسترد داد			بشادی و خوردن در اندر کشاد		۴۱۵
	فرستاد هر سو یکی پلهوان			جهاندار بیدار و روشن روان

۲۰