برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۲۰۹

	سیاوش که بگذاشت ایران زمین			همی بر تو کرد از جهان آفرین
	بیآزرد از بهر تو شاه را			بماند افسر وگنج وآن گاه را
	بیآمد ترا کرد پشت وپناه			کنون زو چه دیدی که بردت زراه		۲۴۶۰
	سر تاجداران نبرّد کسی			که با تاج بر تخت ماند بسی
	مکن بی گنه بر تن من ستم			که گیتی سپنچست پر از باد ودم
	یکی را بچاه افگند بی گناه			یکی با گنه بر نشاند بگاه
	سرنجام هر دو بخاک اندرند			بتاریک دام مغاک اندرند
	بگفتار گرسیوز بدگمان			درفشی مکن خویشتن در جهان		۲۴۶۵
	شنیدی کجا زآفریدون گرد			ستمکاره ضحّاک تازی چه برد
	همان از منوچهر شاه بزرگ			چه آمد بسلم وبتور سترگ
	کنون بر گاه کاؤس شاه			چو دستان وچون رستم کینه خواه
	چو گودرز کز گرز او روز جنگ			بدرّد دل شیر وچرم پلنگ
	چو بهرام وچون زنگهٔ شاوران			که نندیشد از تیغ کنداوران		۲۴۷۰
	همان گیو گودرز کزو روز کین			بجنبش برآید زسهمش زمین
	بکین سیاوش سپه پوشد آب			کند روز نفرین بر افراسیاب
	ستمکارهٔ بر تن خویشتن			بسی یادت آید زگفتار من
	نه اندر شکاری که گور افگنی			وگر آهوانرا بشور افگنی
	همی شهریاری ربائی زگاه			که نفرین کند بر خورشید وماه		۲۴۷۵
	مده خاک توران بخیره بباد			مبادا که پند من آیدت یاد
	بگفت این وروی سیاوش بدید			دو رخرا بکند وفغان برکشید
	که شاها چه زایران تو بگذاشتی			سپهدار را باب پنداشتی
	کنون دست بسته پیاده کشان			کجا افسر وگاه گردنکشان
	کجا آن همه عهد وسوگند شاه			که لرزنده بد چرخ وگردنده ماه		۲۴۸۰
	کجا شاه کاؤس وگردنکشان			که بینند این دم ترا زین نشان
	کجا گیو وطوس وکجا پیلتن			فرامرز ودستان وآن انجمن

۲۰۳